A rula que viudou
botou as penas ó ar
por ver se o mar levara
ou se habían de aniñar.

Bebeu auga tan amarga
que abafou de sal e prantos
umiuse nunha mágoa
afundiuse no mar largo.

"A rula que viudou
xurou de non ser casada
nin pousar en rama verde
nin beber da iauga clara"

Por aquí pasou a rula
por debaixo da oliveira
corazón de pedra dura
non ten a quen dar as queixas

¡Ai!, non esta quen a quería
non está quen ela amaba
foi ceifar unhas estrelas
para a nova alborada.

Uxía Senlle / Trad & Darío Moreira